ΣΤΟ ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΙΚΟ ΚΛΙΜΑΚΙΟ ΑΣΤΡΟΧΩΡΙΟΥ Ο ΔΉΜΑΡΧΟΣ ΜΑΣ

Την πολύ καλή συνεργασία μεταξύ Πυροσβεστικής και Δήμου επιβεβαίωσε η σημερινή επίσκεψη του Δημάρχου μας στο κλιμάκιο Πυροσβεστικής στο Αστροχώρι !
Η παρουσία της Πυροσβεστικής στο Δήμο Γ. Καραϊσκάκη πέραν του ότι κρίνεται αναγκαία λόγω των γεωγραφικών χαραχτηριστικών του Δήμου μεταφέρει και ένα αίσθημα ασφαλείας στους Δημότες μας !
Ο Δήμαρχος μετέφερε τόσο στο Διοικητή Κλιμακίου όσο και στο υπόλοιπο προσωπικό την απόλυτη ικανοποίηση του Δήμου και όλων των δημοτών για τις υπηρεσίες που προσφέρει η Πυροσβεστική στην περιοχή μας αλλά και για την συνεργασία και τις καλές σχέσεις που υπάρχουν μεταξύ Πυροσβεστικής Δημοτών και Δήμου

Δείτε ολόκληρη την ανάρτηση..

Παντός καιρού ο δήμαρχος...

Μαθημένα τα βουνά από τα χιόνια... Ειδικά όταν πρόκειται για τα βουνά της Ηπείρου.

Στα λευκά βρίσκεται ο Δήμος Γεωργίου Καραισκάκη, τα περισσότερα χωριά του οποίου είναι σκαρφαλωμένα, με βουνοπλαγιές με σπάνια ομορφιά.

Τα προβλήματα που προέκυψαν αντιμετωπίστηκαν άμεσα και ο Δήμαρχος της περιοχής Περικλής Μίγδος, όπως συνηθίζει άλλωστε, βρέθηκε στην πρώτη γραμμή.

Επισκέφθηκε σχεδόν όλους τους ορεινούς οικισμούς, μίλησε με τους κατοίκους -ηλικιωμένοι οι περισσότεροι- και φρόντισε να γίνουν όλα πιο εύκολα...

Φαίνεται όμως ότι τα πάει περίφημα και με τα παιδιά... Και το αποδεικνύει ο χιονάνθρωπος και τα ζεστά χαμόγελα.

Παντός καιρού ο Περικλής Μίγδος!

Πηγή: http://epiruspost.gr

Δείτε ολόκληρη την ανάρτηση..

Ο άνθρωπος που άλλαξε την εικόνα των ΠΗΓΩΝ

Αφιέρωμα στη μνήμη του Βασ. Γ. Καπερώνη, Προέδρου της Κοινότητας ΠΗΓΩΝ ΑΡΤΑΣ 

Πέρασε αρκετός καιρός- (Οκτώβριος 2006) -αλλά μοιάζει σαν να ήταν χθες, από τότε που έφυγε από κοντά μας Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ , όπως τον αποκαλούσαν και τον ήξεραν όλοι .


Ο ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΚΑΠΕΡΩΝΗΣ ο άνθρωπος σύμβολο, που με την παρουσία του στα κοινά έβαλε ανεξίτηλη τη σφραγίδα του στην ιστορία των ΠΗΓΩΝ αλλά και της ευρύτερης περιοχής. Το κενό που άφησε είναι ακόμα και σήμερα ομολογουμένως δυσαναπλήρωτο.

Γεννήθηκε το 1925 στις Πηγές Άρτας. Σε ηλικία τριών ετών έμεινε ορφανός από πατέρα.

Ήταν απόφοιτος Δημοτικού αυτό όμως δεν τον εμπόδισε να αναπτύξει τις αρετές και τα προσόντα που διέθετε. Ηταν παντρεμένος με την Μαρία Βελαέτη την «Μαριγούλα» όπως την ήξεραν όλοι και δημιούργησε μια αξιόλογη οικογένεια με έξι παιδιά. Έφυγε δώδεκα χρονών από το χωριό. Το 1940 Δεκαπέντε χρονών παιδί, δούλευε σε συνεργείο αυτ/των στο Αγρίνιο όταν κηρύχτηκε ο πόλεμος.

Ακολούθησε- ως εθελοντής- το επιταγμένο συνεργείο στην πρώτη γραμμή,[21η μοίρα αυτοκίνητων] στο Αλβανικό μέτωπο αρνούμενος πεισματικά να επιστρέψει στο χωριό. Παρέμεινε εκεί μέχρι την λήξη του πολέμου την άνοιξη του 1941. Συλλαμβάνεται το 1942 από τους Ιταλούς στην Άρτα από όπου δραπέτευσε παίρνοντας μαζί του τρόφιμα και πολεμικό υλικό.

Ήταν δεκαοκτώ χρονών όταν τον Αύγουστο του 1943 συνελήφθη από τους Γερμανούς κοντά στην Γέφυρα της Τατάρνας με έναν Αξιωματικό του Ν. ΖΕΡΒΑ, πηγαίνοντας να πάρουν όπλα στο Αγρίνιο για την Εθνική Αντίσταση.

Το νεαρό της ηλικίας του [δήλωσε 15χρονος ] τον γλίτωσε από το εκτελεστικό απόσπασμα και μετά από λίγο χρονικό διάστημα απέδρασε, αρπάζοντας το πιστόλι και τα κιάλια Γερμανού Αξ/κού και γύρισε στον αντάρτικο αγώνα στις τάξεις του ΕΟΕΑ-Ε.Δ.Ε.Σ .Εκεί τον συνεχάρη ο στρατηγός για το τόλμημά του και τον ασπάστηκε.

Αργότερα, τον Σεπτέμβριο του 1944 πολέμησε εναντίον των Γερμανών κατά την αποχώρησή τους, καθώς και σε συμπλοκές με δυνάμεις του ΕΛΑΣ. Τραυματίστηκε στις φονικές οδομαχίες Πρεβέζης και νοσηλεύτηκε στο νοσοκομείο της Κέρκυρας.

Το 1945-1949, υπηρετώντας ως επιστρατευόμενος στον Ελληνικό Στρατό, στο Λόχο ορεινών καταδρομών ως Υπαξ/κος κληρωτός, έγινε Αρχιλοχίας επ΄ ανδραγαθία. Για την όλη προσφορά και πολεμική δράση του, τιμήθηκε με επτά [7] μετάλλια μεταξύ των οποίων το Αργυρούν Αριστείο Ανδρείας, και το μετάλλιο εξαίρετων Πράξεων.

Γράφει ο αντιστράτηγος ε.α Εμανουήλ Βιτσαξάκης επίτιμος υπαρχηγός Γ.Ε.Σ που τον είχε στην δύναμη του ως διοικητής του 2ου ταγμ.της 9ης Μεραρχίας εθνικών ομάδων του Ε.Δ.Ε.Σ κατά τις μάχες εναντίον των Γερμανών το 1942-1944.«Ούτος επέδειξε θάρρος και απαράμιλλο ηρωισμό εις όλας τας μάχας. Εμφορείτο δε υπό εξαίρετου εθνικού πνεύματος και πατριωτικών αισθημάτων»

Δείγμα της μεγαλοψυχίας του, του ηρωισμού και της μετριοφροσύνης που τον διέκρινε αποτελεί το περιστατικό που συνέβη στη μάχη της ΚΟΝΙΤΣΑΣ το 1948 όταν συνελήφθησαν από τον Εθνικό Στρατό δυο παιδιά 15 χρονών που ήταν στρατολογημένα από τον Δ.Σ.Ε [πρώην ΕΛΑΣ]

 Ένας λοχίας της μονάδος του που την προηγούμενη μέρα είχε σκοτωθεί ο αδελφός του σε μάχη με τον Δ.Σ.Ε επιχείρησε να εκτελέσει επί τόπου τα δυο παιδιά.

Τότε αυτός μπήκε ανάμεσα στα παιδιά και τον λοχία και με κίνδυνο της ζωής του απέτρεψε την εκτέλεση λέγοντας στον εκτός εαυτού λοχία αν τολμά ,να σκοτώσει και τον ίδιο, σώζοντας τα παιδιά. Μετά από μια εβδομάδα όταν ήρθαν από την Νάουσα οι γονείς των παιδιών να τα πάρουν ειδοποιημένοι από τον στρατό.

Ενημερώθηκαν για το περιστατικό, ζήτησαν να τον γνωρίσουν και αντικρύζοντάς τον του φιλούσαν τα χέρια και τα πόδια. Το περιστατικό το γνώριζαν πολλοί από το χωριό που ήταν μαζί του, και το έλεγαν με θαυμασμό, αλλά ο ίδιος δεν το ανέφερε ποτέ.

Επίσης στην ΛΕΥΚΑΔΑ πρόσφερε αίμα, μπράτσο με μπράτσο, σε κινητό χειρουργείο και σώθηκε ένας Ελασίτης τραυματίας ονόματι ΑΣΠΡΟΓΕΡΑΚΑΣ που τον είχαν πιάσει σε μάχη μεταξύ των, το προηγούμενο διάστημα. Θα μπορούσε να είχε άριστη σταδιοδρομία στο στρατό. Ήδη 24 χρονών ήταν Αρχιλοχίας επ’ ανδραγαθία, αλλά δεν το έπραξε. Από το 1950 μέχρι το 1959 περίπου, εργάστηκε ως οικοδόμος στο Βόλο, την Πρέβεζα, την Άρτα και αλλού.

Από το 1959 άρχισε να ασχολείται με τα κοινά του χωριού, είτε σαν κοινοτικός σύμβουλος[1960-1967], είτε σαν αντιπρόεδρος της Κοινότητας. Το 1971 έως το 1974 και από το 1978 έως 1994 συνεχώς, υπηρέτησε το χωριό ως Πρόεδρος Κοινότητας Πηγών. Κατά το χρονικό αυτό διάστημα που διατέλεσε Πρόεδρος κυριολεκτικά, άλλαξε την εικόνα του χωριού .Στην κυριολεξία ο αναμορφωτής του.

Ήταν το διάστημα που οι Πηγές πέρασαν από την μιζέρια και τη φτώχεια, στον πολιτισμό. Από τις αχυροκαλύβες στα καινούργια σπίτια. Από την λάμπα πετρελαίου και το κερί στο ηλεκτρικό ρεύμα. Από τη βαρέλα νερού, στη βρύση του σπιτιού. Από το τα μονοπάτια στο χωματόδρομο και μετά στην άσφαλτο. Και όλα από τα χέρια του ,καθ ότι γνώριζε άριστα τα τεχνικά.

Τόσο εκτεταμένο οδικό δίκτυο έφτιαξε, ακόμη και στην τελευταία καλύβα, που από την εποχή του μέχρι σήμερα, ομολογείται ότι δεν διανοίχτηκε ούτε ένα μέτρο νέου δρόμου. Είχε την μοναδική στην περιοχή άδεια γομωτού πυροδότη την οποία ποτέ δεν εκμεταλλεύτηκε επ αμοιβή. Όπου χρειαζόταν έκανε μόνος του τις ανατινάξεις εκρηκτικών.

 Έχτισε το Κοινοτικό Γραφείο, κατασκεύασε την κεντρική Πλατεία – στολίδι του χωριού, άνοιξε το δρόμο-το μεγαλύτερο κομμάτι- για τη Μονή Σέλτσου (<<όνειρο γενεών>>) βγάζοντας την από την αφάνεια .

Έφτιαξε και το υδραγωγείο του Σέλτσου. Άνοιξε αγροτικούς και κοινοτικούς δρόμους σχεδόν σε όλα τα σπίτια, έλυσε δια παντός το πρόβλημα της ύδρευσης-άρδευσης σε όλους τους συνοικισμούς του χωριού. Έφτιαξε εγκαταστάσεις για την εξυπηρέτηση των κτηνοτρόφων.

Έβαλε ρεύμα-νερό-τηλέφωνο και στο τελευταίο σπίτι, στην τελευταία καλύβα.

Δείγμα της επιμονής της ευφυΐας του και της αποτελεσματικότητας του, ήταν η κατασκευή αγωγού νερού οκτώ χιλιομ. το 1988, από το Νιγκόζι μέσα από απίστευτους γκρεμούς και φαράγγια μέχρι τις Πηγές για να λύσει -έστω προσωρινά- το μεγάλο πρόβλημα τότε που αντιμετώπιζαν οι Πηγές .

Όλοι γνωρίζουν ότι μαζί και με άλλους συγχωριανούς μας -πλην ελαχίστων μεμονωμένων εξαιρέσεων- που τον βοηθούσαν και κάλυψαν τη δαπάνη αγοράς του αγωγού με έρανο, αφού το κράτος δεν το χρηματοδότησε ως ανέφικτο και απραγματοποίητο.

Κρεμάστηκε μόνος του κυριολεκτικά για να στήσει μέτρο –μέτρο αυτό το δίκτυο που κάλυψε τις ανάγκες σε νερό μέχρι το 1994 με την επιτυχή γεώτρηση πού έκανε, , ΄΄δωρίζοντας΄΄για πάντα στο χωριό παροχή εννιακοσίων κυβικών[900 κ.μ] νερού το 24ωρο. Ένα εγχείρημα πού άφησε εποχή και θεωρήθηκε απίστευτο στην υλοποίησή του..

Βοήθησε αναξιοπαθούντες χωριανούς να πάρουν βοηθήματα κοινωνικής πρόνοιας διεκπεραιώνοντας μόνος του τις διαδικασίες στις υπηρεσίες. Με προσωπικές παρεμβάσεις σε υπηρεσίες και αρχές, βοήθησε κάθε χωριανό που χρειάστηκε τη στήριξή του, ανεξαρτήτως αν ήταν ψηφοφόρος ιδεολογικά προσκείμενος ή όχι.

Στήριξε και βοήθησε με προσωπική εργασία αφιλοκερδώς συγχωριανούς σε θέματα που άριστα γνώριζε, όπως οικοδομικά-μηχανολογικά-υδραυλικά κ.λ.π. Ποιός ξεχνάει τον Πρόεδρο με τον κάβουρα, το κατσαβίδι, τον κασμά και το φτυάρι στο χέρι.

Πολλές φορές επενέβη με το δυναμισμό που τον διέκρινε και αποσοβούσε έριδες και φιλονικίες. Αναλογίζεται κανείς από τα παραπάνω πως θα ήταν η εικόνα των Πηγών χωρίς το πέρασμα του…..και δεν είναι μόνο αυτά. Σ΄ αυτόν προσέτρεχαν όλοι, για όποιο πρόβλημα είχαν, αντίπαλοι και φίλοι. Γιατί ο Πρόεδρος εχθρούς δεν είχε, παρά μόνο πολιτικούς αντιπάλους που τους σεβόταν και τον εκτιμούσαν.

Πολιτεύτηκε πάντοτε με εντιμότητα ,αξιοπρέπεια και σεβασμό προς τους αντιπάλους του. Γι’αυτόν η αντιπαλότητα κρατούσε μόνο την ημέρα των εκλογών. Υπηρέτησε έντιμα τα κοινά του τόπου με μεγαλοσύνη, ευθύτητα και ανιδιοτέλεια-κάτι που το αναγνώρισαν όλοι μετά την απόσυρσή του από την ενεργό πολιτική.

Η φήμη του ως ΄΄Πρόεδρος – Πρότυπο΄΄, ξεπέρασε τα σύνορα της περιοχής και έγινε παντού γνωστός. Παροιμιώδες ήταν και διάβα του από την οδό Σκουφά στην Άρτα όπου εκατοντάδες άνθρωποι τον χαιρετούσαν στο διάβα του με θέρμη « Γιά σου πρόεδρε».

Στις δημόσιες υπηρεσίες που πήγαινε για υποθέσεις του χωριού όλοι προσέτρεχαν και τον βοηθούσαν γιατί ήξεραν τον ακέραιο χαρακτήρα του και την πάλη του για τα κοινά. Έγινε πρόεδρος Συνδέσμου Κοινοτήτων, προωθώντας έργα σε όλη την περιοχή των Άνω και Κάτω Ραδοβιζίων Ήταν ένας οραματιστής της γενιάς του.

Ήταν ο πρώτος που έστρωσε με 2 χιλιόμ. άσφαλτο τμήμα του δρόμου Καλεντίνης-Ρετσιανών-Στρογγυλόκαμπο σε πείσμα όλων των συμφερόντων και των πολιτικών σκοπιμοτήτων. Ένα έργο που σήμερα βρίσκει δικαίωση με την οριστική κατασκευή του από την Νομαρχία Άρτας.

Ήταν ο πρωτεργάτης μεταξύ σαράντα Κοινοτήτων της Αργιθέας και περιοχής Ραδοβιζίων για τις περίφημες ‘’Γαλαρίες’’ στον ΄΄Ντρασκό ΄΄ αναλογιζόμενοι σήμερα πως θα ήταν ο δρόμος για Καρδίτσα πάνω από την ΄΄Συκιά ΄΄και χωρίς αυτές.. Αυτός που έφερε την άσφαλτο από τον ΄΄Ξηρόκαμπο΄΄ στη Γέφυρα Κορακου, και στην πλατεία των Πηγών. Στην ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑ ΠΗΓΙΩΤΩΝ ήταν πάντα αρωγός και την βοηθούσε ποικιλοτρόπως. Σε όλες τις εκδηλώσεις της ήταν παρών. 

Για την αναγνώριση της προσφοράς του στα κοινά η Αδελφότητα τον τίμησε με αναμνηστική πλακέτα, ενώ η Κοινότητα Πηγών τον ανακήρυξε επίτιμο Πρόεδρό της. Για να παραμείνουν δε Κοινότητα οι Πηγές πάλεψε με δύναμη και επιμονή σε πείσμα τοπικών και πολιτικών συμφερόντων, πλην όμως η προσπάθεια αυτή δεν ευοδώθηκε. Υπήρξε επί ολόκληρη 20ετία μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Συνδέσμου Αγωνιστών Εθνικής Αντίστασης Άρτας.

Σε κάθε εκδήλωση πολιτιστική ή κοινωνική, ο Πρόεδρος ήταν μπροστά φιλικός με όλους και φιλόξενος με τους επισκέπτες του χωριού. Ένας τέτοιος άνθρωπος δεν θα μπορούσε να μην είχε κάνει και λάθη κατά τη διαδρομή που πέρασε.

Όμως κανείς δεν μπορεί να του καταλογίσει δολιότητα στις πράξεις, που πολλές φορές ήταν εις βάρος των προσωπικών του – οικογενειακών του συμφερόντων Η φιλοσοφία του ήταν ότι ο ίδιος ανήκε στο χωριό ταγμένος να το υπηρετήσει.

Η οικογένειά του ερχόταν πάντα σε δεύτερη μοίρα στερούμενη πολλές φορές βασικών αγαθών για να ικανοποιήσει ανάγκες αναξιοπαθούντων συγχωριανών μας.

Κατά την μακρόχρονη διαδρομή του στα κοινά ,ποτέ δεν τέθηκε υπό αμφισβήτηση η εντιμότητά του ούτε εκφράστηκε καν η υποψία έστω κατάχρησης η ζημίωσης εις βάρος του δημοσίου. Αντιθέτως υπερασπιζόταν με σθένος τα κοινά συμφέροντα χωρίς να υπολογίσει οποιοδήποτε πολιτικό κόστος. Έφυγε από πρόεδρος το 1994 χωρίς να έχει αποκτήσει κανένα περιουσιακό στοιχείο όλα αυτά τα χρόνια.

Ούτε καν το σπίτι του δεν έφτιαξε την ώρα που είχε φτιάξει σχεδόν τα μισά σπίτια του χωριού. Αντιθέτως έφυγε με προσωπικό χρέος. Έβαλε ακόμη και τις τελευταίες μισθοδοσίες του [ διακόσιες χιλιάδες] στον δρόμο για το Σέλτσο, για αγορά πετρελαίου στην μπουλτόζα του έργου, όταν είχαν εξαντληθεί τα κονδύλια του έργου, ώστε να προχωρήσει έστω πενήντα εκατό μέτρα και να περάσει ο δρόμος το ΄΄Σιδερένιο΄΄πού ήταν το ποιο δύσκολο κομμάτι του.. Δείγμα της αγωνίας του να προχωρήσει το δρόμο για το Σέλτσο.

Αντικειμενικά θα πρέπει κανείς να σταθεί απέναντι στη μνήμη του και με θάρρος σεβασμό παρρησία και χωρίς μικροψυχία να αναγνωρίσει ότι στην ιστορία των Πηγών ΔΕΝ ΥΠΗΡΞΕ ΑΛΛΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ με τη δράση και την προσφορά του . Υπήρξαν πολλοί που προσέφεραν στο χωρίο.

Όμως το πέρασμα αυτού του ανθρώπου θα μείνει χαραγμένο ανεξίτηλα στην ιστορία του τόπου μας. Έβαλε την προσωπική του σφραγίδα .όπου και να περάσεις μιλούν ακόμη τα έργα του. Ήταν από αυτούς που βγαίνουν όπως πολλοί έλεγαν κάθε εκατό χρόνια. Ήταν ένας ΗΡΩΑΣ και ας μην το ήξεραν πολλοί. Ταπεινός και μετριόφρων πάντα.

Όσο ζούσε, ήταν πράγματι ο ίσκιος του χωριού, σημείο αναφοράς ταυτόσημο με αυτό για σαράντα ολόκληρα χρόνια. Θα τον θυμούνται όλοι και θα τον τιμούν πάντα. Ως έμπρακτη αναγνώριση του μεγάλου έργου πού άφησε, και της προσφοράς του προς την πατρίδα, ο Δήμος Γ. Καραϊσκάκη, πρόσφατα , με σχετική απόφασή του, έδωσε το όνομά του στην Κεντρική πλατεία των Πηγών ως ΄΄ΠΛΑΤΕΙΑ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΚΑΠΕΡΩΝΗ.

Ας είναι ελαφρύ το χώμα που τον σκεπάζει . [ Το παραπάνω απόσπασμα από ποίημα του Α. Κάλβου αφιερωμένο στον ΙΕΡΟ ΛΟΧΟ,που βρέθηκε ως απόκομμα φυλαγμένο επιμελώς στο πορτοφόλι του Προέδρου]

ΧΡΗΣΤΟΣ Β. ΚΑΠΕΡΩΝΗΣ ΠΗΓΕΣ ΑΡΤΑΣ
Πηγή: http://aetostz.blogspot.gr/2014/07/blog-post_6.html?spref=fb

Δείτε ολόκληρη την ανάρτηση..

Ευχαριστήρια επιστολή του Περικλή Μίγδου για το αποτέλεσμα των δημοτικών εκλογών

Ευχαριστώ από καρδιάς τις συνδημότισσες και τους συνδημότες, που μας εμπιστεύθηκαν και μας τίμησαν με την ψήφο τους.

Θέλω να ευχαριστήσω τους υποψήφιους δημοτικούς και τοπικούς συμβούλους, για τον ωραίο τους αγώνα και το αποτέλεσμα που έφεραν.

Θέλω επίσης να ευχαριστήσω και τους ανθρώπους που ήταν πίσω από την παράταξη, αλλά στην πρώτη γραμμή του αγώνα μας, μέσα από ποικίλες δράσεις.

Φίλες και φίλοι, το αποτέλεσμα των εκλογών της Κυριακής, ήταν ένα μεγάλο αποτέλεσμα τόσο για την παράταξή μας, όσο και για το Δήμο μας. Σχεδόν δύο στους τρεις κατοίκους του Δήμου μας, ψήφισαν τους «ΑΝΟΙΧΤΟΥΣ ΟΡΙΖΟΝΤΕΣ». Κι αυτό για μας είναι μεγάλη τιμή και συνάμα μεγάλη ευθύνη.

«Τις δυσκολίες των βουνών τις ξεπεράσαμε. Τώρα μας περιμένουν οι δυσκολίες των πεδιάδων», και για να τις ξεπεράσουμε, να υλοποιήσουμε το πρόγραμμά μας, χρειάζεται αυτό που από καιρό υπογραμμίζαμε: Σκληρή δουλειά από την παράταξη, συστράτευση, συμμετοχή των πολιτών, τόσο στις διαδικασίες υλοποίησης των στόχων μας, όσο και στις συγκρούσεις με την κεντρική εξουσία, όταν και εφόσον αντιστρατεύεται τα συμφέροντα του Δήμου μας.

Τέλος, καλούμε την αντιπολίτευση του Δήμου, να μη διστάσει σε καμία περίπτωση να ασκήσει το θεσμικό της ρόλο. Την καλούμε όμως στα μεγάλα και δύσκολα να βρίσκεται δίπλα μας, για το καλό του τόπου μας.

Αυτό ήταν άλλωστε και το μήνυμα των εκλογών.

                                                                                  Ο νεοεκλεγείς Δήμαρχος

                                                                                           Γ. Καραϊσκάκη

                                                                                         Περικλής Μίγδος

Δείτε ολόκληρη την ανάρτηση..

Περικλής Μίγδος: Θα είμαι υποψήφιος Δήμαρχος στο Δήμο Γ.Καραϊσκάκη.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

   Την πρόθεσή του να κατέλθει ως υποψήφιος Δήμαρχος του Δήμου Γ. Καραϊσκάκη, ανακοινώνει ο Περικλής Μίγδος και εξηγεί τους λόγους που τον οδήγησαν το 2010 να αποσύρει την υποψηφιότητά του.

    Στην ίδια ανακοίνωση κωδικοποιεί τους λόγους που τίθεται επικεφαλής μιας νέας προσπάθειας συγκρότησης και διεύρυνσης της αυτοδιοικητικής κίνησης.

    Συγκεκριμένα, στην ανακοίνωση αναφέρει: 
«Λίγο πριν τις εκλογές του 2010 ξαφνικά παρουσιάσθηκαν μεγάλα προβλήματα στις επαγγελματικές μου δραστηριότητες, με αποτέλεσμα να αναγκασθώ την τελευταία στιγμή να αποσύρω την υποψηφιότητά μου ως υποψήφιος Δήμαρχος. Συνέπεια αυτών ήταν τότε να θυσιάσω το «εγώ», να πικράνω και να στεναχωρήσω συνεργάτες και φίλους».

    Με την πάροδο του χρόνου τα επαγγελματικά τακτοποιήθηκαν οριστικά και απερίσπαστα πλέον, θέτω τον εαυτό μου στην υπηρεσία των συνδημοτών μου.

    Μετά από παρότρυνση παλιών συνεργατών και νέων φίλων, πήρα την απόφαση να κατέλθω ως ανεξάρτητος υποψήφιος Δήμαρχος του Δήμου Γ. Καραϊσκάκη, σε μια εποχή μάλιστα, απαξίωσης των θεσμών, οικονομικής και ανθρωπιστικής κρίσης. Για την αντιμετώπισή τους χρειάζεται η συστράτευση όλων μας.

    Η τοπική αυτοδιοίκηση ως αποκεντρωμένος θεσμός, ως κύτταρο της δημοκρατίας, ως τοπική εξουσία –  η πιο κοντινή στους πολίτες, αυτή την περίοδο μπορεί και πρέπει να αποτελέσει την ομπρέλα προστασίας των επιπτώσεων της κρίσης και παράλληλα να πρωτοστατήσει σε ένα σχεδιασμό ανασυγκρότησης σε όλους τους τομείς.

Περικλής Μίγδος
Υποψήφιος Δήμαρχος Δήμου Γ.Καραϊσκάκη

Δείτε ολόκληρη την ανάρτηση..

Ο Ηλίας από την Κοιλάδα του Αχελώου στη Γαλλόφωνη Τηλεόραση TV5

 

Ο Ηλίας από την Κοιλάδα του Αχελώου στη Γαλλόφωνη Τηλεόραση TV5

 

Πηγή:  https://www.youtube.com/user/akossyvakis?feature=watch

Δείτε ολόκληρη την ανάρτηση..

Η απάντηση του πρώην Δημάρχου κ.Καρακώστα

 

Για λόγους ευθιξίας αλλά και για την αποκατάσταση της  αλήθειας σχετικά με όσα ψεύδη ειπώθηκαν  στο Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Γεωργίου Καραϊσκάκη  την Παρασκευή 24 Μαΐου 2013 και συγκεκριμένα αναφέρομαι στα παρακάτω που ειπώθηκαν από τον  Δήμαρχο  κ. Δ. Γαλλίκα  και τον πρώην γενικό αντιδήμαρχο κ. Χ. Αποστόλου.

Σε συζήτηση στο Δ.Σ. για εκκρεμότητες οφειλές του Δήμου σε Ιδιώτες  ο Δήμαρχος ανέφερε « ναι χρωστάμε σε Ιδιώτη το ποσό των 8.000 ΕΥΡΩ του δώσαμε το ποσό των 3.000 ΕΥΡΩ και οφείλουμε ακόμη 5.000 ΕΥΡΩ  από παλιά χρέη  που άφησε ο πρώην Δήμαρχος Ηρακλείας Καρακώστας» και επιβεβαίωσε ο πρώην γενικός αντιδήμαρχος « ναι πράγματι παραλάβαμε ¨προίκα¨ χρέος στον Ιδιώτη το αναφερόμενο ποσό».

Κύριοι θα πρέπει να γνωρίζετε ότι το Δημοτικό Συμβούλιο (όπως ο Δήμαρχος και ο Αντιδήμαρχος) είναι θεσμοί  και θα έπρεπε να γνωρίζετε, καθότι αυτό το γνωρίζουν και τα παιδάκια του Δημοτικού , ότι τους θεσμούς πρέπει να τους σεβόμαστε και σεις δεν σεβαστήκατε το Δημοτικό Συμβούλιο και λασπολογείτε άτομα , σπιλώνοντας συνειδήσεις, λέγοντας ψέματα.  Γιατί κύριε Δήμαρχε και κύριε πρώην Αντιδήμαρχε?

Όπως γνωρίζετε και όλοι οι Δημότες γνωρίζουν κανένα χρέος δεν σας έχω αφήσει για παρακαταθήκη,  ως πρώην Δήμαρχος του Δήμου Ηρακλείας, την μόνη ¨προίκα¨ που σας είχα αφήσει ήταν ένα αποθεματικό 120.000 ΕΥΡΩ περίπου στα Ταμεία του Δήμου.

Σας παρέδωσα ένα Δήμο δίχως χρέη, ένα Δήμο οργανωμένο και νοικοκυρεμένο με νέα δίκτυα ύδρευσης  συντηρημένους δρόμους , έτοιμες προς ένταξη μελέτες αλλά και δημοπρατημένα έργα, αλλά δυστυχώς  η εικόνα που αντικρίζει κανείς σήμερα  είναι ότι τον έχετε διαλύσει τον αφήσατε στον αυτόματο πιλότο . 

Θα ήθελα να μας πείτε με ποια παραστατικά πληρώσατε στον Ιδιώτη το ποσό των 3.000 ΕΥΡΩ?

 Αλήθεια τι απέγινε το ηλεκτρικό μπαλάγκο αξίας 5.000 ΕΥΡΩ που χάσατε ως Δημοτική Αρχή  βρέθηκε? Έγινε ΕΔΕ και ποιο το αποτέλεσμα? Έχει κατατεθεί κάποια μηνυτήρια αναφορά προς διερεύνηση του εν λόγου θέματος? Ακόμη μέχρι σήμερα κανείς  δεν ξέρει.

              Τι έγινε με την απογραφή και μειώθηκε τόσο πολύ ο πληθυσμός του Δήμου?

Είναι πράγματι απορίας άξιο γιατί επιλέξατε τη συγκεκριμένη στιγμή δυόμιση χρόνια μετά να κάνετε αυτή την αήθη επίθεση εναντίον μου. Μήπως επειδή ως Δήμος  απ ότι γνωρίζω οφείλετε σε πολλούς Ιδιώτες, έχετε χάσει τα αυγά και τα καλάθια  και  θέλετε να  λασπολογήσετε πετυχημένους προκατόχους σας  για να πείσετε μόνο τον εαυτό σας .

                Μήπως επειδή σύντομα πλησιάζουν οι εκλογές?

       Μήπως ρίχνετε λάσπες και σπιλώνετε ονόματα για να θολώσετε τα νερά προκειμένου να καλύψετε τις  φορομπηχτικές αποφάσεις   που πήρατε  την συγκεκριμένη μέρα για την ύδρευση. Δεν έχετε καταλάβει ότι ο κόσμος πεινάει και υποφέρει και σεις με τις αποφάσεις σας  τους εξαθλιώνετε και τους  θανατώνετε?   Γιατί πήρατε αυτή την απόφαση? Μήπως κάνατε καμιά γεώτρηση? Μήπως κάνατε αντικατάσταση δικτύων ? Μήπως κάνατε εμπλουτισμό σε υπάρχων δίκτυο  και ξεφύγατε από τον προϋπολογισμό στο Δήμο?  Λέω μήπως……

Μόνο η τρόικα  έχει επιβάλει τέτοια μέτρα  στην Ελλάδα, 

Μήπως κύριε Δήμαρχε το υποτιθέμενο φερόμενο ως χρέος  που λέτε ότι σας άφησα αποτελεί ανασταλτικό μέτρο στην πολιτική στρατηγική σας για την ανάπτυξη του Δήμου? ή πιστεύετε ότι η ανάπτυξη του Δήμου θα έλθει με τα φαγοπότια και τους χορούς οριεντάλ στην κοιλάδα του Αχελώου?

Επειδή κύριε Δήμαρχε:

α) τα χρέη του Δήμου Γεωργίου Καραϊσκάκη προς τον συγκεκριμένο Ιδιώτη δημιουργήθηκαν επί δικια σας θητεία και οφείλατε να το γνωρίζετε η να σας έχουν ορθά ενημερώσει οι υπεύθυνοι  αντιδήμαρχοι,  (και συγκεκριμένα από ανόρυξη κ μεταφορά αδρανών υλικών  (στη θέση Σκάλα Ξηροκάμπου)  το έτος 2011, με αυτό συμφωνεί και ο Ιδιώτης ) 

 β)  είμαι καθαρός και δεν επιτρέπω σε κανένα να με λασπολογεί  με τον τρόπο που  γινόταν σε παλαιότερα πολιτεύματα που ο λαός έχει καταδικάσει,

 γ) η αποκατάσταση της αλήθειας  είναι αδιαπραγμάτευτη ώστε να γνωρίζουν οι δημότες τους οποίους με ευσυνειδησία υπηρέτησα, δώδεκα χρόνια στην τοπική αυτοδιοίκηση 

ΑΠΑΙΤΩ άμεσα την αποκατάσταση της αλήθειας διότι σε διαφορετική περίπτωση θα είστε Δημόσιοι συκοφάντες.

Άρτα 27 Μαΐου 2013

                                                            ΚΑΡΑΚΩΣΤΑΣ ΚΩΣΤΑΣ

                                                            ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΚΟΣ

                                                            ΠΡΩΗΝ ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΗΡΑΚΛΕΙΑΣ 

Πηγή:  http://anokalentini.blogspot.gr/

Δείτε ολόκληρη την ανάρτηση..

«Η Άρτα των λογοτεχνών και των περιηγητών»

Ο Μουσικοφιλολογικός Σύλλογος «ΣΚΟΥΦΑΣ» και οι εκδόσεις Διαπολιτισμός σας προσκαλούν στην παρουσίαση τον βιβλίου

Η Άρτα των Λογοτεχνών και των περιηγητών Από την αρχαιότητα ως τις μέρες μας

Σε ανθολόγηση και επιμέλεια του Γιάννη Η. Παππά

Η παρουσίαση θα πραγματοποιηθεί την Τρίτη 7 Μαΐου 2013 στις 8:00 μ.μ. στην αίθουσα εκδηλώσεων του Μουσικοφιλολογικου Συλλόγου  «ΣΚΟΥΦΑΣ» (Πλατεία Εθνικής Αντίστασης) στην Άρτα.

Πηγή:http://thesprotia-news.blogspot.gr/2013/04/blog-post_27.html

Δείτε ολόκληρη την ανάρτηση..

Ευχαριστήρια επιστολή της κ.Σταματίνας Γαλλίκα (Σύλλογος Γυναικών Δήμου Γ.Καραϊσκάκη)

Αγαπητές Συνδημότισσες

Με την παρούσα επιστολή θα ήθελα να εκφράσω δημόσια τις ευχαριστίες μου σε όλες εσάς που με την ψήφο σας στις πρόσφατες εκλογές του Συλλόγου Γυναικών  του Δήμου Γεωργίου Καραϊσκάκη με εκλέξατε πρώτη πλειοψηφήσασα.

Οι ευχαριστίες μου απευθύνονται επί πλέον και σε όλα τα μελή του Συλλόγου μας που συμμετείχαν ενεργά , και όλη την διάρκεια , στην εκλογική διαδικασία , δείχνοντας έμπρακτα όχι μόνο το ενδιαφέρον και την ανησυχία τους αλλά και την καλοπροαίρετη κριτική για τα δρώμενα στο Σύλλογο μας .

Το Δ.Σ. του όποιου πλέον έχω την τιμή να προεδρεύω χάριν της εμπιστοσύνης που δείξατε στο πρόσωπο μου γνωρίζει τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο Τόπος και δεσμεύεται να κάνει οτιδήποτε είναι αναγκαίο ώστε με όρεξη και καινούργιες ιδέες να προσπαθήσει  να προάγει τον πολιτισμό στην περιοχή μας.

Θα ήθελα ακόμη να σας καλέσω να είστε κοντά στον Σύλλογο , με τη συχνή επαφή σας με όλα τα μέλη του Δ.Σ. ώστε να μπορούμε να διαμορφώσουμε μαζί τις επόμενες κινήσεις μας .

Σας ευχαριστώ

Σταματίνα Γαλλίκα 

Δείτε ολόκληρη την ανάρτηση..

«Το λιθό λιθάρι»…Tου Γρηγόρη Κοσσυβάκη

Αύγουστος 2011:

Βρίσκομαι στό χωριό τών προγόνων μου, τήν Μεγαλόχαρη Άρτας, γενέτειρα τού πατέρα μου Νικηφόρου Γρηγ. Κοσσυβάκη, ο οποίος διανύει τό 94^ο έτος τής ηλικίας του.

Καθόμαστε στό μπαλκόνι τού σπιτιού μας σέ ώρα δειλινού και η θέα μας είναι τά εκείθεν τού Ασπροπόταμου όρη τών Αγράφων αλλά και η «εδώθε» ακραία περιοχή τού Νομού Άρτας όπου τό «Τσιφλίκι» Μηλιανών, πατρογονική κτηματική περιουσία τών Κοσσυβακαίων, ήδη από τά μέσα τού 19^ου αιώνα.

Η περιοχή φωτίζεται από τίς ακτίνες τού ήλιου ο οποίος δύει όπισθέν μας, πίσω από τήν οροσειρά τής "Ζιούρας" πού είναι απόληξη τών ορέων Βάλτου.

Ο πατέρας μου αγναντεύοντας αρέσκεται νά μού δείχνει (γιά «νιοστή» φορά…), τίς διάφορες τοποθεσίες τής εν λόγω περιοχής και επειδή η όρασή του είναι -ακόμη- αρκετά καλή, επιβεβαιώνω ότι οι υποδείξεις του είναι ακριβείς, εφ’ όσον και εγώ γνωρίζω τήν περιοχή παιδιόθεν και εξ ιδίας αντιλήψεως.

Βεβαίως, οι περισσότερες ονομασίες τών τοποθεσιών δέν είναι καταγραμμένες «επίσημα» αλλά τίς γνωρίζουμε από τήν προφορική παράδοση λ.χ. "Ντούρια", «Λαγκάδα», "Πύργος", "Λημέρι", «Κούλια», «Ζάβατος», "Γεφύρι Κοράκου", «στού Ρωμαίου» κ.λπ.

Η αναφορά σ’ αυτές αποτελεί και σύνδεση μέ γεγονότα πίσω στόν χρόνο, ακόμη και πρίν τό 1821 αλλά και πιό πρόσφατα, στίς μετέπειτα επαναστάσεις τών Ραδοβυζίων (1854, 1866 και 1878), στά Ανταρτικά 1942-1944 ή στόν Εμφύλιο, όπου οι απώτεροι αλλά και οι άμεσοι πρόγονοί μας είχαν αναπτύξει έντονη πατριωτική δράση, οι δέ σχετικές προφορικές διηγήσεις τού πατέρα μου γι’ αυτές είναι πραγματική απόλαυση.

Και ενώ η κουβέντα μας «κυλάει», αίφνης τόν ακούω νά αναφέρεται σέ μιά ονομασία πού μού είναι άγνωστη και ακούγεται κάπως περίεργη: "…είχαμε φθάσει στό Λιθό Λιθάρι…"

"Τί είναι αυτό πατέρα";;; "Είναι μιά τοποθεσία δίπλα στόν "Άσπρο", είναι επίπεδη μέ κάτι μεγάλες πέτρες…" μού απαντά.

«Ανήκε δέ στούς συγγενείς μας, τούς «Βαγγελαίους», τόν Θανασούλα και τόν Σεραφείμ Κοσσυβάκη…». «Εχεις κάποια άλλα στοιχεία γιά τό πώς προήλθε αυτή η ονομασία;;;». «Όχι, δέν έχω υπ’ όψη μου»…

Η κουβέντα μας γιά τό «Λιθό λιθάρι» σταμάτησε στό σημείο αυτό αλλά η απορία μου παρέμεινε και η διαίσθησή μου μέ «βεβαίωνε» ότι κάτι ενδιαφέρον κρύβονταν εκεί…

ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2012

Έχω έρθει στό Τσιφλίκι μέ έναν καλό φίλο (τόν Δημήτρη Πατουχέα, Μανιάτη εκ καταγωγής), προκειμένου νά ρίξω μιά ματιά στά οικογενειακά κτήματα και συζητώ μέ τήν εξαδέλφη Ελισάβετ Σωτ. Κοσσυβάκη όταν  ξαφνικά- θυμάμαι τό «Λιθό Λιθάρι».

Η Ελισάβετ έχει μέν ακούσει γιά τήν εν λόγω ονοματοθεσία αλλά δέν γνωρίζει τό ακριβές τής τοποθεσίας.

Ακολουθεί επίσκεψη στό σπίτι τού εξαδέλφου Ανδρέα Θαν. Κοσσυβάκη, όπου μάς υποδέχονται μερικοί συγγενείς και άλλοι φίλοι χωριανοί οπότε, μεταξύ άλλων θεμάτων συζητήσεως, επανέρχομαι στό ερώτημα: «Πού είναι τό «Λιθό λιθάρι»;;;

Ο νεαρός ανεψιός μου, Θανάσης Ανδρ. Κοσσυβάκης, γνωρίζει καλά πού είναι, γιατί -όπως προείπαμε ανήκει στήν πατρική κτηματική περιουσία τού πατέρα του και προθυμοποιείται νά μάς οδηγήσει εκεί άμεσα.

Ξεκινάμε λοιπόν μέ τό αυτοκίνητό μου, απομακρυνόμαστε από τό Τσιφλίκι ακολουθώντας γιά δύο περίπου χιλιόμετρα έναν ανηφορικό χωματόδρομο μέσα από δάσος μέ βελανιδιές, φράξους και θάμνους.

Οταν φτάνουμε στήν «ράχη» τής λοφοσειράς συναντάμε τόν χωματόδρομο πού συνδέει τά Μηλιανά μέ τόν Μεσόπυργο οπότε κάμπτουμε αριστερά, κατηφορίζοντας από τήν άλλη πλευρά της, μέ κατεύθυνση πάλι πρός τόν Αχελώο.

Σέ λίγη ώρα φθάνουμε κοντά σέ ένα ρέμα και σταθμεύουμε. Ο Θανάσης προπορεύεται και μάς δείχνει μέ υπερηφάνεια έναν περιφραγμένο χώρο όπου μηρυκάζουν ανέμελες δύο εξαιρετικές «παρδαλές» αγελάδες οι οποίες -κατά τά λεγόμενά του- αποδίδουν 20 κιλά γάλα ημερησίως η κάθε μία!!!

Λίγο πιό πέρα υπάρχει και άλλος περιφραγμένος-στεγασμένος χώρος τού Θανάση, όπου ρουθουνίζει ανήσυχα μιά ευμεγέθης γουρούνα μέ αρκετά γουρουνάκια. Είναι «υβρίδια» από αγριόχοιρο, είναι τρισχαριτωμένα γι’ αυτό και τά φωτογραφίζουμε πολλές φορές.

Προχωρούμε λίγο πιό πέρα και ιδού: Τό «Λιθό Λιθάρι» είναι εμπρός μας!!!

Πρόκειται γιά έναν σχεδόν επίπεδο χώρο δύο (2) περίπου στρεμμάτων μέ ελαφριά κατηφορική κλίση πρός τό ποτάμι, από τό οποίο απέχει περί τά 200 μέτρα.

Σέ αντίθεση μέ τήν γύρω περιοχή πού έχει πυκνή θαμνώδη βλάστηση από ρείκια, κουμαριές κ.λπ., η συγκεκριμένη έκταση είναι «γυμνή», μέ ένα ψιλό χορτάρι πού θυμίζει «γκαζόν», ως εάν «κάτι από κάτω» (λίθινο δάπεδο;;;) νά εμποδίζει τήν ανάπτυξη τής βλάστησης.

Στήν άκρη αυτής τής γυμνής έκτασης, πρός τό ποτάμι, διακρίνονται κάποιες μεγάλες πέτρες. Τίς πλησιάζω, τίς δρασκελώ και βρίσκομαι σέ χαμηλότερο επίπεδο, οπότε τίς αντικρίζω από κάτω πρός τά επάνω και μένω ενεός…

Τελικά η διαίσθησή μου είχε πραγματική βάση... Τό «Λιθό Λιθάρι» είναι υπόλειμμα αρχαίου τείχους και αποτελείται από τεράστιους άριστα «γωνια-σμένους» μονολίθους, μήκους περί τό 1 έως 1,5 ο καθένας και ύψους-πλάτους περί τά 50-60 εκατοστά!!!

Σέ κάποια σημεία τό τείχος έχει μία, αλλού δύο και αλλού τρείς σειρές από αυτές τίς τεράστιες πέτρες («λίθους»), μέ χαλάσματα εδώ και εκεί.

Ομως είναι φανερό ότι, όλες μαζί οι σειρές τών μονολίθων αποτελούσαν ένα επίμηκες «ζωνάρι» μήκους τουλάχιστον σαράντα περίπου μέτρων σέ ευθεία γραμμή, χωρίς νά περιλαμβάνω στίς όλες διαστάσεις του τά πλευρικά μέρη τού τείχους, τά οποία είναι δυσδιάκριτα εξ αιτίας είτε φυσικών αιτιών (επιχωματώσεις) είτε ανθρωπίνων παρεμβάσεων μέσα στόν χρόνο.

Ο Θανάσης μάς πληροφορεί ότι, πρίν από αρκετά χρόνια, μετά από μιά μεγάλη νεροποντή αποκαλύφθηκαν υπολείμματα ενός παλαιού τάφου χωρίς περιεχόμενο, ενώ κάποια άλλη φορά διαπίστωσε, σέ κάποιο σημείο τού χώρου, ίχνη από «βιαστικό» σκάψιμο… Ως φαίνεται κάποιοι αρχαιοκάπηλοι «οσμίστηκαν θησαυρό» και έσπευσαν!!!

Είναι ολοφάνερο ότι πρόκειται γιά αρχαίο οχυρό πού ήλεγχε τό συγκεκρι-μένο σημείο τού μεγάλου ποταμού, όπου -ίσως- υπήρχε πέρασμα («πόρος») στήν (και από τήν) απέναντι περιοχή αλλά και πιθανή «αποβάθρα» διακομιδής εμπορευμάτων, εάν σκεφτούμε ότι στά αρχαία χρόνια ο Αχελώος πρέπει νά ήταν πλωτός -σχεδόν- καθ’ όλο τό μήκος του.

Σέ κάθε περίπτωση, η τοποθεσία πρέπει νά είχε στρατηγική σημασία διότι δέν πρόκειται γιά ένα απλό φυλάκιο αλλά γιά ένα αρκετά μεγάλο οχυρό πού θά απαιτούσε ευάριθμη φρουρά γιά τήν υπεράσπισή του, η δέ ανάμνησή του παρέμεινε ως τέτοιου στήν μνήμη τών μεταγενέστερων, αφού η ευρύτερη πέριξ περιοχή ονομάζεται μέχρι σήμερα "Πύργος".

Παράλληλα, φαίνεται ότι δέν ήταν μεμονωμένο αλλά ήταν ένα από μιά διαδο-χική σειρά οχυρών κατά μήκος τού Αχελώου ή «Ασπροπόταμου», αφού πολύ κοντά βρίσκεται τό χωριό "Μεσόπυργος", ονομασία πού παραπέμπει στήν ύπαρξη και άλλου ή και άλλων "πύργων", οι οποίοι ήσαν όλοι από τήν δεξιά όχθη, όπως κυλάει τό ποτάμι.

Γιά τό γεγονός αυτό υπάρχει και λογική εξήγηση εφ’ όσον, η «από εδώ» περιοχή είναι εύφορη μέ αρκετές καλλιεργήσιμες εκτάσεις (Τσιφλίκι, Κάμπος Μεσοπύργου κ.λπ.), ενώ η απέναντι όχθη/πλευρά (σήμερα χωριό Γριμπιανά, και συνοικισμός «Ομπράβα» τού νομού Καρδίτσας), είναι σχεδόν κάθετη στό ποτάμι μέ ελάχιστες εκτάσεις καλλιεργήσιμες.

Οπότε -επαγωγικά- οι «απέναντι» ασφαλώς εξ ανάγκης θά ήθελαν  νά «απαλλοτριώνουν» τήν παραγωγή αγαθών τών «εδώθε» και εκείνοι -επίσης κατ’ ανάγκην- έφτιαχναν ισχυρά λίθινα οχυρά («πύργους») προκειμένου νά τήν προστατεύουν.

Δέν διαθέτω ειδικές αρχαιολογικές γνώσεις γιά νά καθορίσω μέ ακρίβεια τήν παλαιότητα τής κατασκευής τού συγκεκριμένου οχυρού αλλά εξ όσων έτυχε νά γνωρίζω μελετώντας- τό μέγεθος τών μεγαλίθων και η κατασκευή τού τείχους μάς παραπέμπει σέ εποχές προκλασσικές («Γεωμετρικές», «Αρχαϊκές», δηλαδή σέ εποχές «Αθαμάνων», «Αργιθεατών», «Δολόπων») αλλά -ίσως- και σέ παλαιότερες, δηλαδή εκείνες τών «Διίων» Πελασγών προγόνων μας.

Αλλωστε, η ευρύτερη περιοχή, πρίν τήν εφαρμογή τού πρόσφατου νόμου «Καλλικράτη», ονομάζονταν «Δήμος Τετραφυλίας» σέ ανάμνηση τού ομώνυμου παλαιότερου μετά τήν ενσωμάτωση τού νομού Αρτας στήν Ελλάδα τό έτος 1881 (σ’ αυτόν υπήρξε Δήμαρχος επί 20ετία ο προπάππος μου Σωτήρης Ιωάν. Κοσσυβάκης και ο παππούς μου Γρηγόρης Σωτ. Κοσσυβάκης) αλλά και σέ ανάμνηση τού αρχαίου Δήμου Τετραφυλίας, εφ’ όσον -ως γνωστόν- οι πρόγονοί μας, οι πανάρχαιοι Ελληνες, είχαν «εφεύρει» και τόν θεσμό τής Τοπικής Αυτοδιοίκησης πρώτοι απ’ όλους, από τότε…

Θεωρώ βέβαιο ότι, η Δημοτική Αρχή τού Δήμου «Γεωργίου Καραϊσκάκη», στά όρια τού οποίου ανήκει τώρα η περιοχή και ο Δήμαρχος [φίλτατός μου Δημήτρης Γαλλίκας, στόν οποίο παρέδωσα ιδιοχείρως την 17.01.2013 τήν παρούσα μαζί μέ ενδεικτικές φωτογραφίες τού αρχαιολογικού χώρου πού πήρα], ασφαλώς θά αξιοποιήσουν τό εύρημα και είθε η επίσημη αρχαιολογική έρευνα ν’ αναδείξει πολύτιμα στοιχεία πού -ίσως- μάς κρύβει τό «Λιθό Λιθάρι».

Ως πρώτο -ιστορικά χρήσιμο- συμπέρασμα εκτιμούμε τό γεγονός ότι, από μόνη της η διατήρηση μέχρι σήμερα τής αρχαίας Ελληνικής ονομασίας τού συγκεκριμένου χώρου («λίθος») αλλά και πλήθους άλλων αρχαίων Ελληνικών λέξεων και εκφράσεων τής καθομιλουμένης, ως συνέχεια προφορικής παράδοσης, επιβεβαιώνει τήν ανά τούς αιώνες αδιάσπαστη κατοίκηση και παρουσία στήν περιοχή αυτοχθόνων και ομόγλωσσων Ελληνικών πληθυσμών.

(Γεγονός πού αποτελεί -βεβαίως- και αποστομωτική απάντηση γιά όσους υποβολιμαία «φαντασιώνονται» εδώ ξενόφερτες Βαλκανικές «μετεγκαταστάσεις» και «καθόδους» αλλοφύλων…)

Μιά ενδιαφέρουσα πληροφορία πού επιβεβαιώνει τήν ανωτέρω επαγωγή μας σχετικά μέ τήν συνεχή αρχαιοελληνική παρουσία αλλά και τήν «πάλαι ποτέ» πολιτισμική άνθησή της στήν περιοχή μας, μού έδωσε πρόσφατα ο δραστήριος συγχωριανός Βαγγέλης Στασινός, ο οποίος μάλιστα διαθέτει ένα αξιόλογο νεόκτιστο ξενοδοχείο μέ τήν ονομασία «Πύργος, στό κέντρο τού χωριού Μεσόπυργος.

Συγκεκριμένα ο Βαγγέλης μού είπε ότι, στό Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο Αθηνών, στήν συλλογή «Καραπάνου», μεταξύ άλλων ευρημάτων από όλη τήν Ηπειρο, υπάρχει ως εύρημα τής περιοχής Μεσοπύργου, ένα ορειχάλκινο αγαλματίδιο τής Θεάς Αρτέμιδος καθώς και αρκετά αρχαία νομίσματα απροσδιόριστης εποχής.

Τήν πληροφορία κατείχε ο Βαγγέλης από ακριτομύθιες τού προπάππου του πού μεταφέρθηκαν στόν παππού του και στόν πατέρα του Γιώργο Στασινό, (τέως Πρόεδρο της Κοινότητος Μεσοπύργου), απηχώντας προφανώς γνώσεις του από τήν εποχή τής ύστερης Τουρκοκρατίας στήν περιοχή μας.

Πράγματι, όπως είναι γνωστό, κατά τά έτη 1875-1876, ο Αρτινός πολιτικός και μεγαλοκτηματίας Κων/νος Καραπάνος, σέ συνεργασία μέ τόν Πολωνοεβραίο Μηχανικό Μινέϊκο (πρόκειται γιά τόν πατέρα τής Σοφίας Μινέϊκο, γιαγιάς τού τ. Πρωθυπουργού Γεωργ. Ανδρ. Παπανδρέου), είχαν λάβει επίσημη άδεια από τό Οθωμανικό κράτος και διενήργησαν ανασκαπτικές αρχαιολογικές έρευνες στό ιερό τού Διός Ναϊου στήν Δωδώνη.

Τά αποτελέσματα τών ανασκαφών ήταν πολύ σημαντικά αφού, όπως επισήμως καταγράφεται σέ σύγχρονο έντυπο τού Υπουργείου Πολιτισμού, μέρος αυτών κατέληξε (βλέπε ξεπουλήθηκε…), στά Μουσεία τής Κωνσταντινούπολης και τού Λούβρου στό Παρίσι, ενώ 209 (!!!) χάλκινα αγαλμάτια από παράλληλες λαθρανασκαφές και σέ άλλα σημεία τής Ηπείρου ξεπουλήθηκαν στό Μουσείο Αντικών τού Βερολίνου τό έτος 1904 (…)

Επειδή λοιπόν (ως φαίνεται από τά παραπάνω), είχε «ανοίξει η όρεξη» τών ανωτέρω «ευεργετών», προφανώς φρόντισαν νά ενημερώσουν γιά τό «ενδιαφέρον» τους και τούς χωρικούς τών σκλαβωμένων -τότε- Ηπειρωτικών νομών, οι περισσότεροι τών οποίων βρίσκονταν σέ καθεστώς οικονομικής δουλείας υπό τόν Καραπάνο, οπότε κάθε αρχαιολογικό εύρημα έρχονταν στό φώς, είτε τυχαία είτε από λαθρανασκαφή, κατέληγε στά χέρια αυτού και τών συνεργατών του (...)

Κάπως έτσι, τό ορειχάλκινο άγαλμα τής Θεάς Αρτέμιδος τού Μεσοπύργου και τά αρχαία Ελληνικά νομίσματα πού βρέθηκαν εκεί, κατέληξαν στά χέρια τού Καραπάνου, θά είναι δέ «τύχη αγαθή» εάν (κυρίως) τό συγκεκριμένο άγαλμα περιλαμβάνεται στήν Συλλογή πού εκείνος (προφανώς γιά τήν «υστ-ροφημία» του…), δώρισε στό Αρχαιολογικό Μουσείο Αθηνών μέ τό υπ’ αρ. 7018/22.06.1902 δωρητήριο συμβόλαιο.

Τό δυσάρεστο στήν όλη ιστορία είναι ότι, όπως μέ βεβαίωσε ο Βαγγέλης Στασινός, κατά τό θέρος τού έτους 2003, εμφανίστηκαν στόν Μεσόπυργο Γερμανοί αρχαιολόγοι (;;;) οι οποίοι επιδόθηκαν σέ έρευνες, φωτογραφήσεις και λαθρανασκαφές σέ διάφορα σημεία τής γύρω περιοχής, χωρίς τό γεγονός νά λάβει τότε δημοσιότητα…

Θεωρώ ότι, η Δημοτική μας Αρχή πρέπει νά ερευνήσει και γι’ αυτό τό συμβάν πού τό θεωρώ απαράδεκτο νά έχει συμβεί και επικίνδυνο γιά τά όποια σπαράγματα τής αρχαίας κληρονομιάς μας πού -ίσως- υπάρχουν ακόμη εκεί.

Ηδη, προσπαθούμε νά αξιοποιήσουμε τίς ανωτέρω πληροφορίες τού φίλου Βαγγέλη Στασινού και ερευνούμε στό Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο γιά τόν εντοπισμό και τήν φωτογράφηση τών εν λόγω ευρημάτων, τά οποία -ασφαλώς- αποτελούν πολύτιμα στοιχεία γιά τήν αρχαία πολιτισμική κληρονομιά μας, ως Ελλήνων γενικότερα αλλά και ως Ηπειρωτών-ορεινών Αρτινών ειδικότερα.

Eπίσης καλούμε όποιους συμπατριώτες και συμπατριώτισσες γνωρίζουν κάτι σχετικό μέ τ’ ανωτέρω νά επικοινωνήσουν μαζί μας στό Kossyvakislaw @ gmail.com ή μέ τόν Δήμο «Γεωργίου Καραϊσκάκη».

Αθήναι, 21^η Ιανουαρίου 2013

Γρηγόρης Νικηφ. Κοσσυβάκης

Δικηγόρος - Συγγραφέας

Πηγή:http://mesopyrgos-artas.blogspot.gr/

Δείτε ολόκληρη την ανάρτηση..